ผมแลเห็นแต่ ความทุกข์หนัก “อก” ของมหาเศรษฐีระดับแสนล้านในเมืองไทยที่ไม่มีนวัตกรรมทางเทคโนโลยีเป็นของตนเอง ที่จะพัฒนาธุรกิจของตนไปสู่ 4.0 5.0

#ยุคนี้เป็นชนชั้นกลางดีสุด ไม่ได้พูดแบบองุ่นเปรี้ยวนะ

ถ้าจะทำธุรกิจแบบ 3.0 เช่าซื้อที่ดินใจกลางกรุงหรือริมแม่น้ำเจ้าพระยา มาพัฒนาอสังหาริมทรัพย์แบบคอมเพลกซ ที่ต้องพึ่งกำลังซื้อของนักท่องเที่ยวจีนที่มือเติบเป็นหลัก ผมว่าหืดขึ้นคอแน่ เตรียมตัวตาย….

ครั้นจะพึ่งกำไรจากสัมปทานการผูกขาดร้านขายสินค้าปลอดภาษี ทุนแต่ละฝ่ายคงต้องแย่งเก้าอี้ดนตรีตัวนั้นอย่างสุดฤทธิ์หลังจากที่เจ้าสัวคนดีไม่อยู่แล้ว

คุณ Sopon Onkgara เขียนแดกดัน มหาเศรษฐีหลายแสนล้านบาท ในเมืองไทย ได้แสบเหลือเกิน ตามสไตล์ของเขาดังต่อไปนี้

#เป็นคนไทย ไม่ต้องรวย ก็มีความสุข ขอให้มีเพียงที่อยู่ ที่กิน 3 มื้อแต่ละวัน เพราะประเทศนี้เราหาความสุขได้จากเงินของคนรวยมั่งคั่ง มหาเศรษฐีหลายแสนล้านบาท ที่ต้องทำงานหนักตลอดชีวิต เพื่อสร้างอะไรต่างๆ เพื่อให้คนรายได้น้อยกว่า ได้เสพสุข ถ้ารู้จักแสวงหา

จากนี้ไปคนไทยทุกสาขาอาขีพ ยากดีมีจน จะได้มีโอกาสใช้ชีวิตสุขสบายในห้องแอร์ สถานที่โอ่อ่า เป็นแสนๆตาราเมตร ดีกว่าบ้านตัวเอง มีห้องน้ำให้ขับถ่ายด้วยระบบ มันล้างก้นให้เรา ได้ทุกเวลาในห้าง

มีเงินหมื่น เงินแสน ก็พอแล้ว เพราะมีเจ้าสัว มหาเศรษฐีร่วมกันลงขันลงทุนสร้าง ห้าง ศูนย์การค้าเป็นหมื่นๆล้าน เพื่อให้เราไปเดินเล่น ออกกำลังกาย เห็นแต่สิ่งสวยงาม ต่างๆ จากสภาพอีกโลกหนึ่งภายนอกศูนย์การค้า

คิดดูซิ เราไม่ต้องหาเงิน ดิ้นรนเพื่อสร่้างห้างใหญ่สำหรับเดินเอง สวนสวยๆ ไม่ต้องสร่้างสถานบันเทิงไว้ดูหนังเอง ไม่ต้องสร้างศูนย์อาหาร จ้างคนมาประจำ มาทำอาหาร จากนี้ไปอาหารในห้างจะถูกลงถูกลง เพราะเรามีเจ้าสัว มหาเศรษฐีทำงานหาเงินด้วยความเหนื่อยยาก ทำเพื่อให้เรามีความสุขความสะดวกสบาย

เจ้าสัว มหาเศรษฐีเขาต้องคิดแทบทุกลมหายใจเข้าออก ว่าจะหาเงินจากไหนมาลงทุนในโครงการเพื่อให้เราไปเดินหาความสุข บางคนต้องคดโกง เลี่ยงภาษี ละเมิดกฏหมาย สร้างเครือข่ายเส้นสาย อิทธิพล เพื่อให้มีเงินแล้วทำโครงการต่างๆ ให้เราไปเดินหาความสุข ตากแอร์เย็นๆ ใช้ห้องน้ำสะอาด มีคนคอยขัดห้องน้ำให้

เราจะใช้เงินที่นั่นหรือไม่ เป็นสิทธิของเรา ไม่มีใครบังคับได้
เดินเสร็จ ขี้เสร็จ กลับบ้าน

มหาเศรษฐีเจ้าของโครงการยังกังวลว่าเมื่อเขาทำโครงการเสร็จแล้ว พวกเราคนด้อยโอกาส คนยากจน จะกรุณาไปเดินในห้างของเขาหรือไม่ เป็นห่วงต้องคอยดูว่ามีคนไปเยี่ยมเยียนหรือไม่ หรือต้องเสี่ยงกับการเป็นห้างร้าง หลังจากสิ้นสภาพขี้ใหม่หมาหอม คนเลิกเห่อ เมื่อเจอแหล่งใหม่

ถ้าเราไม่ไปเดิน เขาคงไม่ประสบความสำเร็จ ต้องเจ๊ง ต้องพึ่งพานักท่องเที่ยวต่างชาติ จะมีคนรัฐบาลไปกราบกรานอ้อนวอนเขาถึงที่ ให้มาเยือนห้างในไทยเพราะเขากลัวเจ้าสัวมหาเศรษฐีล้มเหลว ต้องเจ๊ง เพราะขาดทุน

เศรษฐกิจแบบนี้ เซียนเก่ง แค่ไหน ก็โดนปราบได้ หลายห้างรอวันเจ๊ง อย่างเป็นทางการ นายธนาคาร เกือบทุกธนาคาร แทบนอนเอาหน้าแข้ง ก่ายหน้าผากทุกๆคืน

ฉะนั้น จงคิดว่าเจ้าสัวมหาเศรษฐีทั้งหลายทำงานหนักเพื่อเราโดยแท้ ลงทุนเป็นหมื่นๆ ล้านสร้างศูนย์การค้าขนาดใหญ่ จากนี้ไปยังจะมีอีกหลายแห่งทั้งในเมืองชานเมือง เพื่อให้เราไปเดินตากแอร์ ใช้ส้วมสะอาดๆ

อยู่ที่เราว่าจะให้เขารวยกว่าเดิม หรือให้เขากังวลว่าจะล้มเหลว

เจ้าสัว มหาเศรษฐีทั้งหลาย ความอยู่รอดธุรกิจของเขาอยู่ในกำมือเรา เรากุมชะตากรรมเขาไว้….

แบบนี้เขาเรียกว่า “คนจนผู้ยิ่งใหญ่” ได้มั้ย มีเจ้าสัวรับใช้ สร้างห้างหรูหมื่นๆล้าน ให้พวกเราขี้ ฉี่ เดินเล่น

คิดอย่างนี้สบายใจดี บ้านกูมีพื้นที่ใช้สอย 30 ตรม. แต่กูได้เดินห้างไหนก็ได้ ตามใจกู ไม่ต้องสร้่างเอง เจ้าสัวทั้งหลายทำให้กูมีที่เดินพักผ่อน ออกกำลังกาย ดียิ่งกว่า fitness center ไม่ต้องเสียค่าสมาชิก

Advertisements